Квалитетот на воздухот во македонските градови е тема што се враќа со секоја грејна сезона. Причините се познати и добро документирани: согорување цврсти горива за затоплување, стар возен парк, индустриски извори и географија на котлини што го задржуваат загадениот воздух при температурна инверзија.
Токму комбинацијата е она што го прави проблемот тврдоглав. Ниту една поединечна мерка — ниту субвенциите за почисто греење, ниту зелените зони, ниту филтрите — сама по себе не е доволна, зашто изворите се многубројни и распрснати низ илјадници домаќинства.
Греењето како социјално прашање
Во суштината на проблемот лежи енергетската сиромаштија. Домаќинствата што горат отпадни материјали или влажни дрва најчесто тоа не го прават по избор, туку затоа што почистите алтернативи им се недостапни. Затоа политиките за чист воздух мора да бидат и социјални политики.
Искуствата од европските градови што го решиле сличниот проблем покажуваат заеднички именител: топлификација или пристапни чисти системи за греење, доследни контроли и јавен превоз што е реална алтернатива на автомобилот.
Чистиот воздух не е сезонска тема, туку прашање на јавно здравје што се решава во текот на целата година — најмногу тогаш кога смогот не се гледа.
