Кога се зборува за здравството, вниманието најчесто оди кон зградите и апаратите. Но, суштинскиот ресурс на секој здравствен систем се луѓето: лекарите, медицинските сестри и техничарите чие образование трае со години и чие заминување не се надоместува со набавка.
Мобилноста на здравствените работници е европски феномен. Побогатите системи привлекуваат кадар од помалку богатите, а земјите на почетокот на тој синџир ја чувствуваат разликата најостро — особено во помалите градови, каде што еден специјалист помалку може да значи цела укината услуга.
Што задржува еден лекар
Истражувањата за мотивацијата на здравствениот кадар доследно покажуваат дека платата е важна, но не и единствена. Условите за работа, можноста за стручно усовршување, чувството дека системот функционира и почитта кон професијата тежат речиси исто толку.
Затоа одговорот не може да биде само финансиски. Специјализации достапни и надвор од главниот град, современа опрема во регионалните болници и помала администрација за медицинскиот персонал се мерки што делуваат на подолг рок.
Здравствениот систем е огледало на општествените приоритети. Каде што кадарот се цени, тој останува — а со него останува и довербата на граѓаните.
