Малку мигови во олимписката историја ја менуваат техниката на цела дисциплина преку ноќ. Скокот во височина има таков миг: во Мексико Сити во 1968 година, Американецот Дик Фозбери премина преку летвата со грб — спротивно на сè што дотогаш се учеше.
До тој момент доминираа техниките со лице кон летвата, при кои скокачот ја прекрчува или странично ја префрла пречката. Фозбери, барајќи решение за сопствените ограничувања, го сврте телото и дозволи тежиштето да мине пониско од самата летва — механичка предност што дотогаш никој не ја користел.
Кога условите ја дозволуваат идејата
Новата техника не беше само идеја — таа стана можна кога тврдите песочни доскочишта ги заменија дебелите сунѓерести душеци. Без безбедно приземјување на грб, ниеден тренер не би дозволил ваков експеримент.
Веќе во следната деценија речиси сите врвни скокачи преминаа на новиот стил, а денес тој е единствениот што се гледа на големите натпревари.
Поуката ја надминува атлетиката: напредокот често доаѓа од работ — од натпреварувач што нема што да изгуби и од технологија што тивко ѝ ја отвора вратата на идејата.
