Во многу олимписки дисциплини разликата меѓу златото и четвртото место е потенка од трепет на око. Затоа технологијата за мерење време е тивкиот, а клучен учесник на секое издание на игрите.
Во раната ера судиите мереле со рачни штоперици, а разликите во рефлексите на мерачите значеле грешки од по неколку десетинки. Електронското мерење, воведувано постепено во текот на дваесеттиот век, ја отстрани човечката рака од равенката.
Фотофиниш и сензори
Денешните фотофиниш камери снимаат илјадници слики во секунда долж линијата на целта, па и најгустата завршница може да се разложи слој по слој. Во пливањето победникот го определува допирна плоча во ѕидот на базенот, чувствителна на притисок, а стартните блокови регистрираат и најмал предвремен трзај.
Податоците, притоа, повеќе не служат само за прогласување победник. Сензорите во опремата и видеоанализата им овозможуваат на тренерите да го разложат секое движење — од должината на чекорот до аголот на одразот.
Парадоксот е убав: колку технологијата станува попрецизна, толку сме посигурни дека она што го гледаме е чист спорт — човечко тело, измерено чесно.
