Во сенката на големите машки лиги, женскиот хокеј во последната деценија бележи раст што малкумина го предвидоа. Бројот на регистрирани играчки во светот постојано се зголемува, а на најголемите турнири квалитетот видливо се приближува меѓу репрезентациите.
Растот не е случаен. Федерациите вложуваат во посебни развојни програми, а сè повеќе земји формираат национални првенства во кои девојчињата не мора да играат во машки екипи за да напредуваат.
Игра со сопствен идентитет
Женскиот хокеј се разликува и по правилата: ограничувањето на силовитите удари со тело ја поместува тежината кон брзината, прецизните додавања и позициската интелигенција. Мнозина токму во тоа гледаат посебна привлечност, а не послаба верзија на машката игра.
Предизвиците остануваат — професионалните лиги сè уште бараат стабилен финансиски модел, а разликата меѓу водечките и останатите земји е значителна.
Но насоката е недвосмислена: таму каде што девојчињата добиваат мраз, тренери и термини, публиката и резултатите доаѓаат побрзо од очекувањата.
