Повеќе од еден век крикетот познаваше само една брзина: бавната. Тест-натпреварите траеја со денови, а некои во раната ера беа дури и „безвременски“, играни сè до конечен исход.
Потоа промените почнаа да се редат. Еднодневниот формат со ограничен број овери во седумдесеттите години го донесе крикетот под рефлектори и во живописни дресови, а на почетокот на овој век се роди Т20 — игра завршена за три часа, скроена по мерка на телевизијата.
Со новите формати дојдоа и нови правила: ограничувања на распоредот на полето во почетните овери за да се охрабри напаѓачко палкање, слободен удар по престап на фрлачот, тактички паузи. Некои лиги отидоа чекор подалеку, експериментирајќи со натпревари од по сто топки.
Традицијата како котва
Кај дел од публиката секое скратување буди отпор и страв дека длабочината на играта се жртвува за спектакл. Но историјата на крикетот досега покажува дека форматите се надополнуваат, а не се истиснуваат.
Отворено останува прашањето за рамнотежата: колку забрзување поднесува спорт чија најголема убавина отсекогаш било токму времето.
