Во раните децении на автомобилизмот возачите тргнуваа во трка со кожни кациги и памучни кошули, а ризикот се сметаше за составен дел од храброста. Историјата на спортот потоа стана и историја на борбата тој ризик да се скроти.
Промените доаѓаа слој по слој: сигурносни појаси, огноотпорни комбинезони, засилени ќелии за преживување и резервоари што не се распаѓаат при удар.
Подоцнежните чекори беа уште попрецизни. Системот за заштита на вратот и главата ги намали најопасните повреди при директни удари, а ореолот — титаниумскиот лак над кокпитот — ја затвори последната голема ранлива точка на отворените болиди.
Лекции платени по највисока цена
Речиси секое од овие правила има своја тажна предисторија: несреќа што покажала слабост која дотогаш се толерирала. И речиси секое во почетокот наидувало на отпор, вклучително и естетски, пред резултатите да ја замолчат дебатата.
Затоа безбедноста во автомобилизмот не се третира како завршена задача, туку како постојан развоен процес — тивката дисциплина во која спортот ги постигна можеби најголемите победи.
