Секој подолготраен гледач на кружните трки го знае призорот: очигледно побрз автомобил со кругови виси зад ривалот, а напад не следува. Одговорот најчесто не е во возачот, туку во нешто невидливо — воздухот.
Модерните тркачки автомобили создаваат потисок со крилја и обликувана подница, сила што ги лепи за асфалтот во свиоците. Но тие елементи работат правилно само во чист, непореметен воздушен тек.
Зад секој автомобил останува турбулентна трага. Возачот што следи премногу блиску губи дел од потисокот на предната оска, автомобилот почнува да се лизга, а гумите се прегреваат — и приближувањето станува казна наместо предност.
Инженерски одговор на невидлив проблем
Правилата затоа постојано се менуваат: поедноставени крилја, поголема улога на подницата и приземниот ефект, како и подвижни елементи што го намалуваат отпорот при престигнување. Целта е трагата зад автомобилот да биде почиста.
Целосно решение веројатно нема, зашто секој тим бара потисок токму таму каде што правилата оставаат простор. Но борбата против „валканиот воздух“ останува едно од најважните тивки натпреварувања во спортот.
