За гледачот теренот е само обоена површина со исцртани линии, но за градителите тој е сложена конструкција во повеќе слоеви. Од начинот на кој е изведена подлогата зависат отскокот на топката, брзината на играта и здравјето на зглобовите на играчите.
Тврдите терени обично се градат врз асфалтна или бетонска основа, покриена со повеќе акрилни слоеви што ја одредуваат брзината. Земјените бараат сосема поинаков пристап: дренажен слој, дробен камен, згура и фин слој мелена тула, кој мора секојдневно да се одржува.
Одржувањето е половина од инвестицијата
Токму одржувањето најчесто се потценува при планирањето нови игралишта. Земјениот терен без секојдневно валање и прскање пропаѓа за една сезона, а и најквалитетниот тврд терен бара периодично обновување на горниот слој.
Климата дополнително ја усложнува сметката: мразот ги крева подлогите, а силното сонце ги бледее и суши.
Затоа искусните планери повторуваат дека изградбата на теренот е полесниот дел од работата — вистинската определба е долгорочната грижа за него.
