Инфраструктурата е најневидливата тема во спортот: никој не ја забележува додека постои, а сите ја чувствуваат кога ја нема. Кошарката, како дворанска игра, зависи од неа повеќе од многу други спортови.
Една функционална сала е збир од наизглед ситни работи: рамен и безбеден под, исправни табли и обрачи, пристојно осветлување, греење во зима и — можеби најважно — доволно слободни термини за младинските екипи, кои најчесто се последни на листата.
Дворните игралишта како прв допир со играта
Паралелно со салите живее и другата половина од приказната: отворените терени. Асфалтираното игралиште со исправен обрач е најдемократската спортска инфраструктура — бесплатна, отворена за сите и достапна без членарина. Таму најчесто се случува првиот допир со играта.
Искуството на развиените кошаркарски земји покажува дека двете мрежи мора да растат заедно: сали за организираниот спорт и одржувани дворни терени за слободната игра. Клучната улога во тоа ја имаат локалните власти, зашто теренот во маало е комунална услуга колку и уличното осветлување.
Ваквите вложувања се враќаат бавно, но сигурно — низ јавното здравје, животот на заедницата и, на крајот, низ ширината на базата од која излегуваат идните играчи.
