Кога се зборува за развој на кошарката, погледот вообичаено оди кон првенствата и репрезентациите. Но пирамидата не почнува таму — таа почнува во училишната сала, на часот по физичко и на првиот организиран тренинг на десетгодишна возраст.
Добрата работа со најмладите не се мери со освоени турнири. Се мери со тоа колку деца научиле правилно да се движат, да фаќаат, додаваат и шутираат — и колку од нив се вратиле на следниот тренинг. Резултатот на дванаесет години е најлошото мерило за успех.
Опасноста од рана специјализација
Спортската наука одамна предупредува дека раното сведување на детето само на еден спорт и една улога носи повеќе штета отколку корист: повеќе повреди, побрзо согорување и потесен моторички фонд. Најдобрите кошаркарски средини свесно ги охрабруваат децата да пробуваат повеќе спортови.
Од тука произлегува и најпотценетата вистина во развојниот спорт: најискусните тренери им се потребни токму на најмладите. Таму се стекнуваат навиките што подоцна никој не може да ги поправи.
А покрај организираниот дел, стои и дворот. Уличната игра, без тренер и без судија, останува најдобрата школа за одлучување — и најсигурниот начин детето да ја засака топката.
