На прв поглед изгледа нелогично: зошто некој би шутирал од седум метри кога може да се обиде од пет? Одговорот се крие во аритметиката. Шут за три поени со успешност од триесет и три отсто носи исто толку поени колку шут за два со успешност од педесет.
Кога аналитичарите почнаа систематски да ги споредуваат вредностите на шутевите, сликата стана јасна: полудистанцата, со два поена и умерена успешност, е математички најслабото решение, додека тројката од аголот, најкраткото растојание зад линијата, е меѓу највредните шутеви во играта.
Сметката што ја промени селекцијата на шутот
Резултатот е видлив на секоја шут-карта: нападите денес се групираат околу рекетот и зад линијата, а просторот меѓу нив останува сè попразен. Она што некогаш беше интуиција на тренерите, сега е систематски дизајн на нападот.
Сепак, математиката не е целата приказна. Присуството на шутери ја растегнува одбраната и ослободува простор за продори, па вредноста на тројката се мери и низ она што им го овозможува на другите.
Критичарите велат дека играта станува монотона. Историјата, пак, учи дека кошарката секогаш наоѓа противтежа — и дека секоја доминантна идеја рано или доцна добива одговор.
