Тешко е да се замисли современа кошарка без линијата на 6,75 метри, а таа е всушност доцен додаток. Играта постоеше речиси еден век пред некој да реши дека сите кошеви не треба да вредат исто.
Идејата се роди во американските алтернативни лиги од средината на минатиот век, каде што далечниот шут беше замислен пред сè како атракција за публиката. Дури во 1979 година најсилната светска лига ја вцрта линијата на своите паркети, а неколку години подоцна ја прифати и меѓународната федерација.
Од недоверба до темел на нападот
Во првите сезони тројката беше третирана со недоверба — потег за очај, обид кога сè друго ќе пропадне. Тренерите ја сметаа за непотребен ризик, а статистиката подоцна покажа дека е сметка што се исплаќа.
Се менуваше и самото растојание: меѓународната линија од 6,25 метри беше поместена на 6,75, со цел да се растерети просторот под кошот и играта да добие ширина.
Погледната наназад, линијата не беше само ново правило, туку нова геометрија. Таа ја растегна одбраната, го промени профилот на играчите и ја претвори далечината од слабост во оружје.
