Секој професионален фудбалер почнал на исто место: на игралиште без трибини, во дрес што не му е по мерка, пред публика од неколку родители. Аматерскиот и младинскиот фудбал се невидливиот дел од пирамидата — а токму тој ја носи целата тежина.
Бројките се недвосмислени. На секој професионалец доаѓаат илјадници деца и рекреативци што играат без договор и без надомест. Нивните клубови живеат од членарини, волонтерски труд и локална поддршка, а нивните тренери често се учители и родители со лиценца стекната во слободното време.
Функцијата на тој слој е двојна. Тој е селекциска мрежа низ која минуваат идните професионалци, но и социјална институција: место каде што децата учат дисциплина, припадност и пораз — лекции што теренот ги предава подобро од која било училница.
Каде што системот е ранлив
Најголемите закани се прозаични: скапи термини, дотраени игралишта и недостиг од обучени тренери за најмладите категории, каде што лошите навики најскапо чинат.
Затоа секое вложување во основата носи двојна дивиденда — поширок избор за врвниот спорт и поздрава заедница за сите други. Пирамидата, како и секогаш, стои само ако темелот е цврст.
