Во телевизиските преноси и клупските анализи сè почесто се појавува кратенката xG — „очекувани голови“. Зад неа стои едноставна идеја: не сите шутови се еднакви, па наместо да брои обиди, статистиката мери колку вредел секој од нив.
Моделот се потпира на историски податоци од стотици илјади шутови. Позицијата, аголот, делот од телото, видот на додавањето и притисокот од одбраната одредуваат колкава е веројатноста еден обид да заврши во мрежата. Пеналот носи околу 0,76 очекувани голови; шутот од триесет метри — едвај неколку стотинки.
Вредноста на бројката е во она што го открива, а окото го пропушта. Тим што губи, а создава квалитетни шанси, веројатно е подобар отколку што кажува резултатот. Тим што победува со далечни шутови и среќни одбивања, веројатно живее на позајмено време.
Границите на моделот
Сепак, xG не мери сè. Генијалниот поединечен потег, моменталната форма или исклучителниот шутер остануваат надвор од просекот врз кој е изграден моделот.
Затоа најдобрите аналитички оддели ја третираат бројката како компас, а не како пресуда: таа кажува каде најверојатно се наоѓа вистината, но последниот збор сè уште му припаѓа на теренот.
